Prentsako irakasgaian, irakasleak 2016ko San Fermineko “La manada kasuari” buruzko dokumental bat ikusiko genuela esan zigun. Momentu hortatik dokumentala amaitu genuen arteko unerarte atentzio handia jarri nuen, batez ere, dokumentalean aipatzen ziren datuetan.
Kasu hau aurretik ezagutzen nuen eta hortik ikaragarria iruditzen zitzaidan, baina dokumentala berriro ikusita sinestezina egiten zitzaidan, nola itxura indartsudun 5 mutilek neska errugabe bat bortxatu egiten dute?, nola “deabru” hauen abokatuak defendatu ezin den zerbait defendatzen saiatzen da? Azkenik, Manadako kide batek esan zuen esaldi batek, mutil eta batez ere pertsona pertsona moduan sekulako lotsa sentitzera eraman ninduen. Epaileak haiek izandako erlazio sexualengatik galdetu zien bortxatzaileei, eta erantzuna hurrengoa izan zen: “No me ha dicho que si pero tampoco que no”. Orduan ezetz ez esateak bortxatzeko eskubidea ematen du? Azalduezina eta lotsagarria izango zen erabiliko nituzken hitzak esaldi hori deskribatzeko.
Ondorio moduan, jende honek pena altuagoak jasan behar dutela esango nuen. Nire kasuan, krudel diruditu arren, pena de muerte aukeratuko nuke, zoritxarrez, kartzelean urte batzuk egonda irtengo dira. Nire mezua hurrengoa izango litzateke, pertsona hauekin: IDEIAK TINKO!!
